Het Nederlandse Supplement van
mei/juni 2005
Het Pinksterfeest:
De belofte en hoop voor de gehele mensheid!
Sommige mensen weten dat er in de Bijbel specifieke dagen
voor religieuze viering vermeld worden. Maar slechts
weinigen kunnen enige ervan noemen, of de betekenis ervan verklaren.
Dit supplement richt zich voornamelijk op het Pinksterfeest, dat sinds de
oudtestamentische tijd van Mozes gevierd wordt.
Van de feestdagen
van God (Lev.23) is
alleen Pinksteren overgebleven in de christelijke kringen. Door het verwerpen
van Gods overige feestdagen heeft het Christendom
veel van de essentie van Gods verlossingsplan verloren laten gaan.
Elke natie heeft nationale feestdagen.
Nederland heeft bijvoorbeeld net een bijzondere herdenking en de viering van
5 mei meegemaakt: 60 jarige jubileum. Deze speciale dagen zijn herinneringen
aan belangrijke gebeurtenissen in de geschiedenis van een land. Ze zorgen
voor continuïteit tussen het verleden en het heden van een natie. Gewoonlijk
begrijpen de meeste inwoners van dat land iets van de betekenis van deze vieringen.
Dit lijkt tegenstrijdig met het feit dat dezelfde mensen — en zeker in Nederland
— zelden veel begrip hebben van de dagen waarop zij God aanbidden en eren.
De niet-bijbelse achtergronden van deze religieuze gebruiken worden bij de
viering ervan rustig genegeerd. Als gevolg daarvan denken velen gewoonlijk
dat populaire vieringen zoals Pasen en Kerstmis werkelijk symbolisch zijn
voor de Bijbelse thema’s. Toch wordt nergens in de Bijbel de viering ervan
geboden, noch doet de Bijbel verslag van het houden ervan door de vroeg nieuwtestamentische
Kerk. Maar God gebiedt wel andere feesttijden, die zelden opgemerkt worden.Degenen
die zich bewust zijn van deze feesten, zoals Pascha, dagen van Ongezuurde
Broden en het Loofhuttenfeest, geloven meestal dat ze alleen bestemd waren
voor het oude Israël en dat er een eind aan kwam na de kruisiging van Jezus
Christus. De Bijbel toont echter onomstotelijk aan dat Jezus Gods heilige
dagen vierde, en dat Zijn discipelen nog tientallen jaren na Zijn dood, begrafenis
en opstanding Zijn voorbeeld daarin volgden.
Gods plan geopenbaard
God wil dat wij
de heilige dagen in acht nemen. (Leest u een overzicht van alle feestdagen
in het boek Leviticus, hoofdstuk
23).
Waarom? Door het houden van deze dagen openbaart God Zijn
grote plan voor de toekomst van de mensheid. De bijbelse heilige dagen, of
feesten, vallen in drie seizoenen van het jaar: de vroege voorjaarsoogst,
de late voorjaarsoogst en de vroege najaarsoogst in het land van het Israël
van de Bijbel. De thema’s die door deze dagen worden uitgebeeld, zijn een
afspiegeling van Gods geestelijke oogst van de mensheid tot eeuwig leven,
waarover door Jezus Christus werd gesproken in Johannes
4:35-38. De Bijbel zegt dat God uiteindelijk iedereen zal leren deze dagen
te houden (Zacharia 14:16).
Zoals gezegd gaat dit supplement in op één van deze feestdagen:
het Pinksterfeest.
Zoals Gods volk ten tijde van het oude Israël
in de periode van drie feestseizoenen hun oogst binnenhaalde, zo tonen Gods
heilige dagen ons hoe Hij bezig is met een geestelijke oogst van mensen tot
eeuwig leven in Zijn Koninkrijk.De heilige dagen openbaren samen
stap voor stap Gods plan van behoud en hoe God werkt met de mensheid:
Het Pascha
symboliseert dat Christus Zichzelf gaf voor de vergeving van onze zonden. De
direct daarop volgende Dagen van Ongezuurde Broden leren ons dat we ongezuurd
moeten zijn en zonde moeten verwijderen en vermijden, zowel in onze daden als
in onze gedachten. De volgende heilige dag, Pinksteren, bouwt verder op dit
belangrijke fundament.
Betekenis van Pinksteren
Pinksteren staat bekend onder
verschillende namen, die ontleend zijn aan de betekenis en het tijdstip ervan.
Als het ‘feest van de oogst’ in Exodus 23:16 verwijst het naar de eerstelingen
(Numeri 28:26), die in het oude Israël bij het
beëindigen van de voorjaarsfeesten van het graan waren ingezameld.
Het wordt ook het Feest der Weken genoemd (Exodus 34:22),
een naam die afgeleid is van de zeven weken plus één dag (50 dagen in totaal)
die geteld worden om te bepalen wanneer dit feest gevierd moet worden
(Leviticus 23:16). Daarom wordt in het Nieuwe Testament dit feest ook wel
Pinksteren of Pentekostos
(Grieks voor “vijftig”) genoemd.
Onder de Joden is de meest algemene naam voor dit feest het Feest der Weken,
ofwel shavuot
in het Hebreeuws. Bij de viering van dit feest herdenken vele Joden een van de
grootste gebeurtenissen in de geschiedenis: de door God op de berg Sinaï
geopenbaarde wet.
Maar Pinksteren is niet alleen symbolisch voor het geven
van de wet: het toont ook—door een groot wonder dat plaatsvond op de eerste
Pinksterdag van de vroege Kerk—hoe men de geestelijke
bedoeling van Gods wetten moet houden.
Geschenk van Pinksteren
God koos de eerste Pinksterdag na de opstanding van Jezus
Christus om de Heilige Geest uit te storten op 120 gelovigen (Handelingen
1:15). “En toen de Pinksterdag aanbrak, waren allen
tezamen bijeen. En eensklaps kwam er uit de hemel een geluid
als van een geweldige windvlaag en vulde het gehele huis, waar zij gezeten
waren: en er vertoonden zich aan hen tongen als van vuur, die zich verdeelden,
en het zette zich op ieder van hen: en zij werden allen vervuld met de Heilige
Geest en begonnen met andere tongen [talen] te spreken, zoals de Geest het hun
gaf uit te spreken” (Handelingen 2:1-4).
Het spreken in verschillende talen gebeurde terwijl een
menigte in Jeruzalem bijeenkwam, waarbij iedere bezoeker de discipelen in zijn
eigen moedertaal hoorde spreken (vers 6-11).
De apostel Petrus, nu vervuld van de Heilige Geest, gaf
aan de schare een vrijmoedige uitleg over het gebeuren, als een vervulling van
de profetie van Joël: “En het zal zijn in de laatste
dagen, zegt God, dat Ik zal uitstorten van Mijn Geest op alle vlees”(vers 17 en
Joel 2:28).
Petrus legde uit hoe de toehoorders eveneens deze Geest
konden ontvangen: “Bekeert u en een ieder van u
late zich dopen op de naam van Jezus Christus, tot vergeving van uw zonden, en gij zult de gave
des Heiligen Geestes ontvangen. Want voor u is
de belofte en voor uw kinderen en voor allen, die verre zijn, zovelen als de Here, onze God,
ertoe roepen zal“
(Handelingen 2:28-39).
God gebruikte deze wonderen en Petrus’ prediking om in
één dag 3000 mensen aan Zijn Kerk toe te voegen. Deze bekeerlingen werden allen
gedoopt en ontvingen de Heilige Geest (vers 40-41). Vanaf dat tijdstip is Gods
Geest beschikbaar geweest voor allen die werkelijk tot bekering komen en op de
juiste wijze gedoopt worden. De Pinksterdag is een jaarlijkse herinnering aan
het feit dat God Zijn Geest uitstortte om Zijn Kerk te stichten, de groep van
gelovigen die geleid worden door Zijn Geest.
Waarom is Gods Geest nodig?
Menselijkerwijs zullen wij, hoeveel moeite we ook doen
het te vermijden, toch nog zondigen. God erkende bedroefd deze aan de
menselijke natuur inherente zwakheid, in Deuteronomium
5:29: “Och, hadden zij steeds zulk een hart om Mij te vrezen en om al Mijn
geboden te onderhouden, opdat het hun en hun kinderen voor altoos
wèl mocht gaan!”
Hier verklaart God dat er een probleem in het hart van de mens is. Theoretische kennis van de wet
geeft ons niet het vermogen om als God te denken. Het godvrezend worden in onze
gedachten, houding en daden gaat het begrip en vermogen van de mens te boven
bij gebrek aan een extra ingrediënt: Gods
Heilige Geest.
Gods denkwijze brengt vrede, geluk en bezorgdheid voor
anderen. Jezus gaf een compliment aan een wetgeleerde
die op juiste wijze de essentie van Gods wet citeerde: “Gij zult de Here, uw God,
liefhebben uit geheel uw hart en met geheel uw ziel en met geheel uw kracht
en met geheel uw verstand” en “uw naaste
[liefhebben] als uzelf” (Luk 10:27). Deze man citeerde Deuteronomium
6:5 en Leviticus 19:18.
Jezus bevestigde hier dat de oudtestamentische
geschriften zijn gebaseerd op deze twee grote principes van liefde (Mattheüs
22:40).
De essentie van
Gods wet is liefde.
God gaf Zijn geboden omdat Hij ons liefheeft: “Hieraan
onderkennen wij, dat wij de kinderen Gods liefhebben,
wanneer wij God liefhebben en Zijn geboden doen. Want dit is de liefde Gods, dat wij Zijn geboden bewaren. En Zijn geboden zijn niet zwaar”
(I Johannes 5:2-3).
Omdat Gods Geest nu in de Kerk aanwezig was, konden de
leden van de Kerk ware liefde betonen. “Een nieuw gebod geef Ik u,” had Jezus
gezegd, “dat gij elkander liefhebt;
gelijk Ik u liefgehad heb…Hieraan zullen allen weten, dat gij discipelen van
Mij zijt, indien gij liefde hebt onder elkander”
(Johannes 13:34-35). Het door God op de Pinksterdag gegeven geschenk van de
Heilige Geest maakte het voor de Kerk mogelijk Gods geboden van liefde ten
volle tot uitdrukking te brengen.
Eerstelingen
Eerstelingen zijn de eerste agrarische producten die rijp
geworden zijn. In de gehele Bijbel gebruikt God de analogie van de oogst – en,
vooral met Pinksteren, de eerstelingen – om aspecten van Zijn plan van behoud
te illustreren. Een speciale offerande
van het eerst rijpe graan tijdens de Dagen van Ongezuurde Broden, het
beweegoffer genoemd, gaf het begin aan van deze oogsten, die de volgende 50
dagen duurden en leidden naar Pinksteren (Leviticus 23:11). Deze voorjaarsoogst
was de eerste van de jaarlijkse agrarische cyclus.
Een van de eerste lessen van de oogst in het Nieuwe
Testament is dat Jezus Christus “is opgewekt uit de doden, als eersteling van
hen, die ontslapen zijn” (I Korinthiërs 15:20).
Het beweegoffer
symboliseerde Jezus Christus, die de “eerstgeborene der ganse schepping” was,
en de “eerstgeborene uit de doden”
(Kolossenzen 1:15, 18). Hij
presenteerde Zichzelf aan God de Vader als een type, of voorbeeld, van
eerstelingen op de zondag na Zijn opstanding, dezelfde dag tijdens de Dagen van
Ongezuurde Broden waarop de eerst garve graan van de voorjaarsoogst voor God
bewogen werd.
In Romeinen 8:29 wordt over Jezus Christus gesproken als
“de eerstgeborene onder vele broederen.”
Maar de nieuwtestamentische Kerk wordt ook beschouwd als eerstelingen. Sprekend
over de Vader: “Naar Zijn raadsbesluit heeft Hij ons voortgebracht door het
woord der waarheid, om in zekere zin eerstelingen te zijn onder Zijn
schepselen” (Jakobus 1:18).
Gods Geest in ons identificeert en heiligt ons – zet ons
apart als christenen. “Indien iemand echter de Geest van Christus niet heeft,”
schreef Paulus, “die behoort Hem niet toe,” en
“allen, die door de Geest Gods geleid worden, zijn zonen Gods”
(Romeinen 8:9, 14). Paulus
verwees ook naar de broeders als degenen “die de eerstelingen des Geestes hebben” (vers 23).
Hoeveel mensen hebben, door alle eeuwen heen, de
levenswijze die Jezus leerde werkelijk aanvaard en beoefend? Zelfs tegenwoordig
hebben veel mensen eenvoudigweg weinig of niets over Jezus Christus gehoord.
Hoe zal God aan hen behoud bieden? Weinig mensen begrijpen dat God een
systematisch plan volgt, gesymboliseerd door Zijn heilige dagen, om de gehele
mensheid te redden door alle mensen eeuwig leven te bieden in Zijn Koninkrijk.
In deze wereld zijn we eenvoudig aan het begin van de oogst voor het Koninkrijk
van God.
De Bijbel leert ons dat God mensen roept (Johannes 6:44).
Derhalve wordt door onze Schepper bepaald wanneer Zijn
oogst plaatsvindt. Toen God Zijn Kerk stichtte door op de Pinksterdag in 31 n.Chr. aan gelovigen Zijn Geest te geven, was Hij Zijn
geestelijke oogst aan het uitbreiden. Het was het begin van wat Joël profeteerde, dat God uiteindelijk Zijn geest zal
uitstorten op “alle vlees” (Joël 2:28-29).
Werking van Gods Heilige Geest
Om ten volle te beseffen hoe Gods Geest met ons kan
werken, moeten we begrijpen wat de Heilige Geest is. Het is niet een persoon, die samen met God de
Vader en Christus de Zoon een “heilige drie-eenheid” vormt. De Bijbel
beschrijft de Heilige Geest als de kracht
van God die in ons leven werkzaam is (Handelingen 1:8; Rom
15:13, 19). Deze goddelijke kracht maakt het voor ons mogelijk “door de Geest
Gods geleid te worden” (Romeinen 8:14). Het was deze kracht die het leven van
de vroege christenen veranderde en die heden ten dage
in de Kerk werkzaam is. Paulus schreef dat Gods Geest
een “geest van kracht, van liefde en van bezonnenheid” is (II Timotheus 1:7). Pinksteren dient als jaarlijkse herinnering
aan het feit dat onze Schepper nog steeds wonderen verricht, door Zijn Geest te
geven aan de eerstelingen van Zijn geestelijke oogst en hun de kracht te geven
Zijn werk in deze wereld uit te voeren.
Vraag en Antwoord
Deze rubriek bevat een voor onze lezers interessante
vraag die in een beknopt bestek wordt beantwoord. Heeft
u vragen schrijft ons.
V: Bij de terugkomst van Christus vindt de opstanding plaats van de
eerstelingen. Wat gebeurt er nu met de overige mensen die gestorven zijn? Gaan
die naar de hel?
A: De bijbel beschrijft
meer dan één opstanding! In openbaringen 20:4-6 wordt de eerste opstanding
beschreven van de eerstelingen die met Christus 1000 jaren lang gaan regeren: ”
..en zij werden weder levend en heersten als koningen
met Christus 1000 jaren lang. De overige doden werden niet weder
levend, voordat de duizend jaren voleindigd waren. Dit is de eerste opstanding.
Zalig en heilig is hij die deel heeft aan de eerste opstanding: over hen heeft
de tweede dood geen macht ”..
Ze krijgen gelijk eeuwig leven.
Als er sprake is van een eerste opstanding
dan volgen hierna tenminste één of meer opstandingen
waarop de tweede dood (eeuwige dood) wel macht heeft. Ze zullen derhalve als sterfelijke mensen opstaan. Het zou overigens unfair zijn van God mensen
te veroordelen omdat ze de waarheid niet hebben gehoord. De overige gestorven
mensen worden na het duizendjarig rijk van Christus
opgewekt in de tweede opstanding. (Openbaringen 20:11-12) ..”En
ik zag een witte troon en Hem die daarop gezeten was, voor wiens aangezicht de aarde en de hemel vluchtten, en geen plaats
werd voor hen gevonden. Ik zag de doden, de groten en de kleinen, staande voor
de troon en er werden boeken (Biblia) geopend. En nog
een ander boek werd geopend het boek des levens”.
Het boek des levens geeft aan dat de kans om
eeuwig leven te ontvangen aanwezig is. Ze worden beoordeeld aan de hand van wat
er in de boeken staat overeenkomstig wat zij in dit
leven gedaan hebben en wat zij nog zullen doen nadat zij tot een sterfelijk
leven zijn opgewekt. Dit betekent dat men eerst kennis wordt bijgebracht van
wat er in de “boeken van de bijbel” staat. M.a.w. ze worden eerst onderwezen in
Gods woord. Hen
die Christus niet hebben gekend krijgen hier de gelegenheid om Hem te leren
kennen. Hierna wordt ieder
gedurende een periode van onderwijs de gelegenheid gegeven bijgeschreven te
worden in het boek des levens.
Jezus sprak over deze tijd in Mattheüs 10:15.
Hij zei: “Voorwaar ik zeg u, het zal voor het land Sodom
en Gomorra draaglijker zijn in de dag des oordeel dan
voor die stad”. Er is hier dus sprake van een kans tot het verkrijgen van
behoud voor allen die dan opgestaan zijn. Waarom niet? God zou niets liever
willen zien dan dat ieder van ons het eeuwig leven zou
verkrijgen. Hij is er niet op uit een haastig oordeel over ons te vellen, maar
verlangt dat iedereen Zijn levensprincipes zal aannemen. In Johannes 6:40 staat “Want dit is de
wil mijns Vaders, dat een ieder, die de Zoon aanschouwt en
in Hem gelooft, eeuwig leven hebbe, en Ik zal hem opwekken ten jongsten dage”.
Er is nog een opstanding: een derde
opstanding (Opb 20:13). In deze groep zullen ook hen
bevinden die willens en wetens Gods wegen van geven en naastenliefde hebben
verworpen nadat zij “verlicht zijn geweest van de hemelse gaven genoten hebben
en deel gekregen hebben aan de Heilige Geest (Hebr
6:4-6). Naar verwachting zullen weinige mensen
Gods wegen van liefde verwerpen.
“ En de dood en het dodenrijk werden in de
poel des vuurs geworpen. Dat is de tweede dood: de
poel des vuurs. En wanneer iemand niet bevonden werd
geschreven te zijn in het boek des levens, werd hij geworpen in de poel des vuurs”
(Openbaringen 20:14). Allen die in het boek
des levens werd bijgeschreven na de tweede opstanding krijgt het eeuwig leven. Zij die
in het poel des vuurs
terecht komen, zullen voor eeuwig ophouden te bestaan; al hun gegevens zullen
vernietigd worden, alsof ze nooit bestaan hebben. Dit is een barmhartige daad
van God. Het ondergaan van eeuwige pijniging in de hel is niet bijbels. Alle
mensen krijgen een kans op eeuwig leven nadat Christus op aarde is
teruggekeerd. Wat een fantastisch plan van de almachtige liefhebbende God!